laugardagur, apríl 15, 2006

Próf, flutningur og sumar í Mið-Ameríku.
Starfsmenn Erlendra Frjetta eru farnir í sumarfrí..kannski þeir hafi það ævilangt.
Þökkum þeim sem á hlýddu.

Adios Amigos og hilsen

Orri og Bryndís
posted by orri- bryndis on laugardagur, apríl 15, 2006

|

fimmtudagur, apríl 13, 2006

Þessar undanfarnar vikur eru búnar að vera undarlegar. Ég og Bryndís hættum saman, hún fór til Afríku og ég byrjaði með snjóbrettinu sem Anna Lilja vinkona mín á. Ég og snjóbrettið hennar erum búin að vera bestu vinir þessar vikur sem Bryndís er búin að vera í burtu og okkur kemur mjög vel saman. Ég held að það sé framtíð í þessu sambandi.


Orri og Brettid a deiti 

Að fara á snjóbretti er mitt nýja uppáhalds sport því það er bara svo geðveik stemmning. Að fá sér bjór kvöldið áður og horfa á fullt af snjóbretta-vídjóum. Að vakna kl 4:30 og fá sér fullt af kaffi og keyra svo upp í fjall hlustandi á stemmnings tónlist sem þessa í botni. Renna sér svo allan daginn, koma dauðuppgefinn í bæinn og fá sér hamborgara, franskar og pitcher af bjór og endurtaka svo ferlið. Dora the Explorer, Ópið Elli (aka Elli 720), Dr.Jason og Pési Stuð fá sérstakir þakkir fyrir að vera eðal snjóbrettafélagar.


Sjaid hvad hondin a Pesa er stor! 

Já, svona er líf mitt búið að vera undanfarnar vikur og ég held að þetta sé besta líf sem í boði er. Það sem er allra skemmtilegast við þetta alltsaman er hversu fljótt maður bætir sig. Áður en ég kom til Kanada hafði ég farið tvisvar á snjóbretti í Bláfjöllum og réði varla við diska lyftuna - hvað þá að beygja. Nú get ég svigað eins og brjálæðingur og er allur að koma til í stökkunum: hef lent 180 og náð indy gripi. Ekki amalegt það. Snjóbretta vor vertíðin hérna er líka geðveik, það er 15-20 stiga hiti í brekkunum suma dagana og þá er maður bara í stuttbuxum og bol og snjóbuxum og úlpu yfir. Og svo með hjálm. Hérna er maður lúði ef maður er ekki með hjálm og þar af leiðandi þorir maður að gera miklu meira og taka fleiri áhættur þar sem hættan á að brjóta á sér hausinn er minni. Sem er gott.


Tad er vissara ad hafa hjalm tegar madur tekur svona feit grip 

En nú er Bryndís komin heim heil á höldnu eftir ævintýri í Faróa-ríki og snjóbrettavertíðin er búin.


Bryndis i Afriku 

Við taka þá höfuðverkir hversdagsleikans sem eru m.a. að ná að sublet íbúðina okkar. Það gengur hræðilega þar sem 92% af íbúum Ottawa virðast vera að gera hið sama. Sem þýðir að við þurfum að sublet á miklu minna en við leigjum og töpum pening. Við munum auðvitað tapa miklu meiri pening ef enginn leigir hana svo þetta er a loose-loose situation. Svo eigum við eftir að selja bílinn og ganga frá því að senda dótið okkar heim. Plús það að ég á eftir að fara í 3 próf.


Hun er svo smekkleg 


_ 

Það eru samt góðar fréttir líka: Væntanlegt verkefni okkar Hjúkrunaraðferðir á munaðarleysingjahæli fékk rífandi mótökur hjá dómnefnd Nýsköpunarsjóðs Námsmanna og fáum við styrk til þess að dvelja á þessu munaðarleysingjahæli í sumar. Styrkurinn kemur sér mjög vel þar sem við eigum engan pening eftir og erum búin að segja upp internet-, cable- og síma áskrift ásamt hita og rafmagni og höfum ekki farið út í búð í mánuð og borðum eingöngu þurrmat.

Það er samt í góðu lagi þegar maður getur hlustað á svona
eðal stemmnings músík.

Eftir nokkrar mínútur mun 73 parið sem ég hef sýnt íbúðina koma og kíkja á hana. Kannski að það gangi betur með þau......

Bless í bili, Orri.
posted by orri- bryndis on fimmtudagur, apríl 13, 2006

|

sunnudagur, apríl 09, 2006

Myndskreytt sönglagabók Bíbóar frænku í Afríku.
Íslensk ættjarðarlög í bland við erlendar myndir.
Brot af því besta er mælst hefur á íslensrki tungu.
Góð lesning fyrir stúlkur og drengi, lifandi og liðna.


 
"Ging gang gúllí gúllí".
Er þetta Jesús á asnanum eða Napóleon á hestinum? Glæsilegur skugginn gerir engan manna- né dýramun.  

 
"Eftir sléttunni kemur hmmhmm, ríðandi hmmhmm á".
Asnareið í Lúxor.  

 
"Sestu hér hjá mér systir mín góð. Í kvöld skulum við vera svo kyrrlát og hljóð...". Steinrunnin tröll í Lúxor.  

 
"...hann Þórður gamli þraukar enn".
3000 ára gamlar súlur í Lúxor.  

 
"Stína var lítil stúlka í sveit".
Eldgamlar veggjamyndir af stúlkum og piltum í Lúxor.  

 "Fimm litlir negrastrákar, héldu þeir væru stórir, einn þeirra sprakk í fótbolta, og eftir urðu fjórir".
Drengir í fótbolta á bökkum Nílar (enginn þeirra dó..biðst afsökunar á þessu jólalagi sem amma kenndi mér).  

 
"Sagt hefur það verið um Suðurnesjamenn, fast þeir sóttu sjóinn og sækja hann enn".
Boltastuð í Níl. 

 
"Sat sú gamla upp á þaki og spilaði og söng".
Egypta-meistara mótið í Gúrku.
Þátttakendur: 4.
Gúrkumeistari: Muhammad.  

  "Ég var lítið barn og lék mér við ströndina".
Nonni við leik og störf á ströndinni. 

Flug á "ekki á morgunn heldur hinn" heim til Kanada.
Textinn er að víkja fyrir myndum á þessari síðu, veit ekki alveg hver framþróun hennar verður.
Ég sé fram á ekkert páskaegg þessa páskana, mikil sorg í gangi. Enginn páska-eggja-ungi í ár, eins og þeir eru nú sætir með hattana sína og blómin.
Ef einhver segir "Welcome to Egypt" í kynferðislegum tóni einu sinni enn (ég veit, hljómar asnalega en er þó satt) þá mun ég synda samstundis frá þessu landi.

BB
posted by orri- bryndis on sunnudagur, apríl 09, 2006

|

fimmtudagur, apríl 06, 2006

Eins og sjá má erum við Auður á leið til Lúxor, verðum þar í 2-3 daga.... svo líður að heimför. Nei... þessi mynd sýnir kaffiboðið okkar árið 1965, hvað sem því líður, þá erum við hressar.
posted by orri- bryndis on fimmtudagur, apríl 06, 2006

|

sunnudagur, apríl 02, 2006

Kona að æfa sig fyrir biðraðamenninguna á Íslandi? Nei! aldeilis ekki, þessi var að bíða eftir kallinum sínum, hann var á Kaffibarnum



Fyrstu dagarnir í Kairó fóru í að aðstoða við kennslu í grunnskóla fyrir súdanska flóttamenn. Ég tók að mér 456 + 765 upp á töflu og ýmislegt fleira.


Rétt eftir flikk flakk heljar-hliðar og hnakkastökkin.


Rétt áður en sandstormur þeytti okkur af þakinu, í alvöru.


Búðirnar selja ekki bland heldur einungis baunir og döðlur.


Rétt fyrir hóstakastið sem mönnum fannst afar fyndið. Foreldrar mínir geta séð mig þarna reykja pípu með arabamönnum, einlæg ósk þeirra til margra ára hefur hér með ræst...


Múhameð kaupmaður í Siwa í Sahara-eyðimörkinni mátar silfrið á mjóa arma mína, ég mun senda honum þessa mynd því hann á enga mynd af fríða fésinu sínu, og hvað þá mínu!


Í Siwa í Sahara stingur maður sér í alklæðnaði til sunds til að varast klámi og frygð. Mjög frómlegt þótti af mér að vera svona vel klædd enda eru frómlegheit stór þáttur af mínu lífi og framkomu.


Auður þótti ekki eins frómleg því hún var með berar axlirnar en hún bræddi mannskapinn með aftur á bak flikk flakki hægri snú.


Virkið í Siwa. Í Siwa búa Berbar en þeir byggðu virkið til að verjast Aröbum. Enn þann dag í dag byggja Berbar Siwa og eru þeir ákaflega kurteisir og siðprúðir menn.


Kjötborðið í Siwa var girnilegt mjög.


Í Siwa ferðast menn um á ösnum og asnakerrum eins og Jesús og vinir hans forðum. Mikið æjuðum við Auður þegar Berbarnir tóku upp á því að lemja asnana vel með prikum til að drösla þeim áfram.


Þessa kisu fundum við á umferðagötu, hungraða og særða. Í dag er hún feit og fín en saknar enn þá mömmu sinnar. Hér er kisa í baði því hún bar allmargar hressar flær á sér.


Sjoppa, gott mál.


Auður og Sara frá Ástralíu að hjóla, þær eru alltaf í megrun. Pálmalundur og sandur, Paradís fannst.


Töff mynd hjá mér af sólmyrkvanum þann 29. mars á landamærum Egyptalands og Líbýu.


Þessi kappi sækir TOP GUM þrisvar í viku.
posted by orri- bryndis on sunnudagur, apríl 02, 2006

|

mánudagur, mars 27, 2006

Á meðan Bryndís kannar fornar slóðir í Egyptalandi með kufl um höfuðið heldur lífið áfram í Kanada. Ég virðist vera á síðustu stundu með allnokkur verkefni og hef verið að reyna að klára þau undanfarinna daga. Annars fer skólinn að klárast, ég var að koma úr síðasta tíma í umræðukúrs sem ég er í. Hann endaði á léttum nótum þar sem allir áttu að koma með smá mat. Ég kom með “íslenskar pönnukökur” og var þeim vel tekið þrátt fyrir takmarkaða hæfileika mína í pönnukökubakstri.

Ég horfði á mynd með Ella um daginn, “First Descent”, frábæra mynd um snjóbrettaiðkun, og síðan þá höfum við verið öflugir að fara á snjóbretti. Við vorum að finna geggjað svæði í klukkutíma fjarlægð héðan og ég hugsa ekki um annað þessa dagana. Ég er að fíla snjóbretti betur og betur, þetta er svo endalaus mikil skemmtun og maður bætir sig í hvert skipti sem maður fer. Ég er farinn að geta beygt í báðar áttir, svigað þokkalega og stökkið smá. Það er ekki hægt að biðja um meira. Þá er bara að vona að það snjói eittvað í Bláfjöll á næsta ári.....

Þessa dagana er ég í verknámi á fæðingardeild spítala eins hér í bæ. Ég var nokkuð stressaður fyrir fyrstu vaktina en eftir þrjár vaktir er ég bara farinn að fíla þetta. Þetta eru 12 tíma vaktir en þær líða bara nokkuð fljótt. Besta reynslan hingað til var án efa að fylgjast með fæðingu. Ég var inni hjá konunni frá rúmlega 7 um morguninn, hún átti barnið kl 11:06 og ég fór ekki út úr stofunni hennar fyrr en tæplega 2. Ég var aðallega að fylgjast með hjúkunni en hjálpaði til í fæðingunni með því að ýta undir hægri fót kounnar til að hjálpa henni að ýta. Svo sprautaði ég barnið með K vítamíni 15 min eftir að það fæddist og smurði smyrsl í augun á því. Þetta alltsaman var eitt það allra rosalegasta sem ég hef nokkurntímann séð. Ég hlakka til að sjá keisaraskurð næst til samanburðar...

Hin ávallt framtaksama móðir mín var að fjárfesta í nýju húsi. Já hún er búin að fá nóg af því að búa neðst í fossvoginum og ákvað að flytja aðeins ofar. Hún keypti þessa eðal íbúð í Álftalandi og óska ég henni til hamingju með það. Mér skilst að það sé kjallari í boði fyrir moi, og er það feitt.

Ef einhver lesandi hefur ekkert að gera í kvöld verð ég að mæla með V for Vendetta sem er nú í bíó. Hún er geðveik.

Held ég hafi þetta ekki lengra í bili, ætla að reyna að læra smá....

Orri
posted by orri- bryndis on mánudagur, mars 27, 2006

|

fimmtudagur, mars 16, 2006

Rúntur fjærri Reykjavík.
Aukaefni.

Ég veit eiginlega ekki alveg af hverju við enduðum ferðasöguna ekki í síðustu færslu. Endirinn er s.s. sá að við vorum tvo daga í Rurrenabaque, sem er merkilegur bær við rætur Amazon. Nánast ekkert malbikað nema aðalgöturnar, hálfberir krakkar hlaupandi út um allt á tánum, innan um hunda og hænsn.


Menn ad gera thak ur palmatrjamsblodkum vid eina gotuna. 

Hostelherbergð okkar var við hliðina á karókí bar (og að mér sýndist gleðikonu-húsi) sem var hrikalegt og ekki bætti úr skák að það var svo heitt að það var einfaldlega ekki hægt að sofna vegna svitakófs, og bólivískra ástaróða.
Í Rurrenabaque var þó góður matur og margt hægt að gera sér til dundurs.


Orri fann ser leiktaekjasal i Rurrenabaque og vann nokkra Boliviumenn i fotboltaspili 


Allir drengir baejarins reyndu ad vinna thennan "Gringo". Ahorfendur satu a stolum a bakvid og hvottu sina menn. Thessi Boliviumadur nadi ad lokum ad sigra "Gringoinn", enda var hann sottur serstaklega af vinum sinum til ad spila vid Orra. 

Við fórum síðan til Lima og vorum þar í einn dag sem við eyddum á ströndinni en þó aðallega inn á hosteli þar sem Orri var með upp-gang og niður-köst eins og Strokkur og Selá. Klósettaðstaðan á hostelinu var mjög góð, sem betur fer. Við deildum stóru baðherbergi með nokkrum öðrum. Eitt sinn þegar Orri hljóp eins og fætur toguðu á klóið til að gera upp og niður tókst honum rétt svo að loka og læsa hurðinni áður en Nóa-flóðið dundi á. Þegar Orri var búin að jafna sig aðeins opnaðist ein skápahurðin undir baðherbergis-vaskinum og gamall og mjög svo tileygður Perúmaður með skiptilykil steig út. Hann fór til Orra sem lá marflatur ofan á klósettsetunni, dauðuppgefinn, og fór að klappa honum á bakið og tala við hann á spænsku. Hann talaði eitthvað um bjórdrykkju og verki í maga og huggaði Orra eins og hann væri mamma hans. Orri sagði að ef honum hefði ekki verið svona illt þá hefði honum fundist þetta mjög skrýtið en af því að honum leið svo illa fannst honum fínt að einhver aldraður Perúmaður væri að hugga hann í miðjum klíðum. Maður þessi var s.s. pípari sem var að gera við baðherbergisvaskinn og klósettið sem sturtaði ekki niður. Píparinn þurfti síðan að gera við klóið sem á einni mínútu hvarf frá því að vera glansandi og fínt til þess að vera út atað í innviðum Orra, eins og þau lögðu sig, allt á meðan hann var inni í skáp að gera við vaskinn.


Orri i Lima a theim klukkutima sem hann komst af kloinu. 


Rett hja strondinni er kvolda var tekid en eigi tho sest sol 

Síðan flugum við heim og var það sérdeilis ágætt. Við vorum eina fólkið af öllum þeim tugum ferðamanni sem við hittum sem vorum svona stutt í S-Ameríku, allir aðrir voru búnir að vera 2 mánuði og áttu 2 eftir eða eitthvað sambærilegt. Hefðum ekki verið á móti 3 og hálfum mánuði til viðbótar, sérstaklega eftir að maginn lagaðist.

The End

Litun hemskortsins.

Það hefur lengi staðið til að lita heimskort, með hjálp tækni á netinu, til að sýna rautt á gráu til hvaða landa ég hef komið til. Eftir 2ja ára tilraunir hefur mér ekki enn þá tekist að gera það. Vandamálið er að ég fer alltaf að lita lönd sem ég hef ekkert komið til og þegar upp er staðið er heimskortinu að blæða út og nokkrir gráir fletir standa upp úr eins og eyðieyjur.
Ég ímynda mér að ég sé nú alltaf á leiðinni til Ítalíu, þannig að hún getur þess vegna verið rauð. Svo sé ég líka örugglega að fara að kíkja til Kína, og þá fer ég til Mongólíu í leiðinni, og kannski Víetnam bara líka. Svo mun ég pottþétt fara til Kenýa bráðum, og millilendi þá líklegast í Sameinuðu Arabísku, þannig að það verður rautt líka o.s.frv.
Ég hef t.d. lengi ætlað mér að fara til Rússlands en síðustu 10 ár hefur mér tekist að kaupa mér flugmiða eitthvert allt annað t.d. til S-Ameríku sem var fyrir mér, áður en ég fór þangað, land fyrir fíngerðar stelpur sem fengu 10 í SPÆ 503 og finnst gaman að borða Nachos, vera á bikiníi og dansa Salsa, eitthvað sem er s.s. ekki fyrir mig, því að ég var í þýsku. Annað kom auðvitað í ljós þegar maður mætti á staðinn.
Ég hef farið í kringum Rússland eins og köttur í kringum heitan graut. Ég fór til Finnlands og komst ansi nálægt landamærunum, en þá ákvað ég að fara frekar til Eistlands. Þar komst ég nálægt rússnesku landamærunum, en þá ákvað ég að best væri að halda áfram til Lettlands, svo flaug ég bara heim til KEF. Ég hef líka nálgast Rússland úr vestri, ég komst á eyju í Japan sem er mjög nálægt Rússlandi og meira að segja var mikið af Rússum þar og rússneska töluð að talsverðu leiti. Ég var komin að því að springa úr spennu yfir þessari nálægð, en þá fór ég bara aftur heim til KEF. Svona er nú það og spurning hversu mörg lönd maður á eftir að heimsækja áður en maður kemst til Rússlands, ég held að ég sé óljóst að stefna á Írak og N-Kóreu áður en ég tek mig til og fer í alvöru til fyrirheitna landsins. Hér er s.s. mynd af heimskortinu eins og það endar alltaf á að líta út hjá mér þegar ég er að reyna að lita aðeins þau lönd sem ég hef í alvöru farið til:



create your own visited country map
or check our Venice travel guide

Eins og sjá má þá eru ekki öll löndin lituð rauð. Kíkjum aðeins betur á þau.
Í Ameríkunum eru það Kólumbía og Paragvæ. Kólumbía af því að ég þori ekki að fara þangað því að ég held að ég muni enda sem fórnarlamb kókaíns-smyglara, eða óvart verða fíkill sjálf. Deyja að lokum á einhverri einmannalegri strönd, skola síðan á haf út og fljóta um í Kyrrahafinu eins og draugaskip til eilífðarnóns. Paragvæ er litað grátt því að ég held að Paragvæ sé bara lygasaga, land sem sé ekki til í alvörunni, veit einhver hvað höfuðborg Paragvæ heitir? Nei, enginn sem er ekki búin að fletta því núna upp í Google til að tilkynna það í kommentakerfinu.
Í Karabíska hafinu er aðeins einn staður sem mig langar ekkert sérstaklega til og er það Haítí. Líklegast vegna þess að lítið annað er í fréttunum hér í Kanada en pistlar um blóðug átök og óeirðir þar á bæ. Ég hef samt hitt mann frá Haítí og hann var fínn, svo er líka landstjóri Kanada frá Haítí og hún gefur af sér góðan þokka. Haítí má samt alveg bíða aðeins fyrir mér.
Í Evrópu eru öll löndin rauð nema... Noregur og Portúgal. Oj, Portúgal. Eina landið í heiminum sem ég þoli ekki. Ég hef hitt of marga Portúgali um ævina og hafa þeir allir verið það allra leiðinlegasta fólk sem ég hef á ævi minni kynnst. Fyrst ber að nefna Portúgali sem voru með mér í sumarskóla 1998. Þeir voru hrikalegar karlrembur, hrokafullir og alltaf í mjög ljótum Timberland fötum. Ekki má gleyma mokkasíu leður skónum, sem allir Portúgalir eru í, með einhverjum böndum og dúskum á, eins og þeir séu níræðir snekkjueigendur.


Portugalaskor 

Portúgalarnir sem ég hitti eitt sinn í Japan voru Portúgalsmeistarar í leiðindum. Annar þeirra var alltaf í einhverri skóla- og ættarskikkju með fullt af merkjum saumuðum á. Ég sagði við hann í gríni að hann væri eins og klippur úr Harry Potter og hann varð sár-móðgaður fyrir hönd allar ættar sinnar og skólans og talaði aldrei við mig aftur. Hin Portúgalinn var geðveikur og var alltaf að gefa frá sér óþolandi hljóð, brosti aldrei og talaði ekki við stelpur. Tilviljanir? Nei, ekki fyrr en ég hitti skemmtilegan Portúgala. Noregur er grár bara út af því að það var svo asnalegt að hafa bara eitt Evrópuland grátt. Noregur er kannski svona minnst spennandi en þegar ég hugsa mig betur um, þá er Noregur samt sem áður mjög spennandi land. Noregur er grár af því bara.
Allmörg lönd í Afríku eru grá því að eins og alltaf er Afríka hér fórnarlamb vanþekkingar. Ég þekki bara ekki öll þessi landanöfn í Afríku. Gabon og Tsjad.. úff... gætu alveg eins verið Jælk og Asdf. Þau mega bíða á meðan maður kannar fyrst þau Afríkulönd sem maður þekkir og er mjög spenntur fyrir, þau eru nú nokkur eins og er. Löndin í kringum Viktoríuvatn, Botswana og S-Afríka, Marokkó og Egyptaland, þetta er eitthvað sem mætti byrja á.
Gráleitu lönd Asíu eru því miður öll gráleit vegna pólitískra mála. Saudi –Arabía fyrir að vera heimsmeistari í karlrembu og hrikalegum lagagjöfum. Land sem ég myndi vilja fara til, svo sannarlega, ef ég væri karlkyns. Írak má aðeins bíða. Efast ekki um gestrisni og fegurð Íraks, hvað þá menninguna sem á sér langa sögu, en eftir 18. mars 2003 hrapaði Írak niður í grátt... hefði þorað undir Saddam þó svo að það hefði ekkert verið svakalega spennandi heldur. Íran er hinsvegar hárautt, myndi vilja fara þangað sem fyrst, allaveganna eins og er. Og greyið Afganistan. Landið sem var eitt sin vin í eyðimörkinni, mjög vinsæll áfangastaður bakpokaferðalanga, þekkt fyrir mikla gestrisni og fegurð. Ég þori ekki þangað í dag, Talíbanarnir og óvinir þeirra verða að róa sig talvert niður áður en landið verður aftur túristavænt. Hið ókommúníska kommúnistaríki N-Kórea er grárri en gangstétt. Í fyrsta lagi kemst maður ekki inn, og ef maður kemst inn kemst maður örugglega ekki út. Fyrir utan það ríkir hörmungarástand í landinu og brjálaður (og ókommúnískur) einræðisherra stjórnar hungruðu fólkinu með harðri hendi.
Öll lönd Eyálfu eru rauð, Papúa Nýja Gínea er hárauð þar sem ég held að hún sé mjög spennandi og svo allar litlu eyjarnar í Kyrrahafinu, sérstaklega Vanuatu þar sem síðustu þekktu mannæturnar bjuggu. Greyið þær núna, eru að stilla sér upp á meðal hvítra túrista og þykjast ætla að sjóða þá ofan á brauð. Túristarnir setja upp hallærislegan hræðslusvip og hinir túristarnir taka af þessu myndir.


..o nei Siggi hefur verid tekinn hondum af mannaetum i sumarfriinu sinu... 

Allt gert til þess að fá nokkra hundraðkalla í púkk fyrir kostnaði nútímans, ömurlegt. En fyndið samt að geta grætt á því að hafa verið mannætur... kannski maður þykist hafa verið mannæta og gerist fótó-módel í New York.
Með mikilli þraut og pínu tókst mér að gera alvöru kort, lítilfjörugt mjög. En aðalvandamálið i dag er ferðalag sem fer fram innan fárra daga eins og lesa má um hér:

Af Núbíumönnum í Egyptalandi gat maður keypt krókódílaegg (eða unga) á 50$ og ef ég hefði átt nógu myndarlegt baðkar hefði ég ekki getað staðist freistinguna og væri með minn eigin Rókókó svamlandi í baðinu hérna.
Ég myndi síðan að sjálfsögði sleppa honum í Tjörnina þegar hann væri orðinn of frekur til síns matar. Þar myndi ég reyna að fóðra hann reglulega, í ákveðnu horni, með Tagliatelle svo hann leggðist ekki um of á fiðurfjenað og helgarfeður.
Ljenzherrann | Homepage | 03.13.06 - 4:47 am | #

--------------------------------------------------------------------------------

Váá shitt, þetta er rohoosalegt. Get ekki annað en öfundast út í þessa ferð þar sem ég sit og gleypi sólhatt og rembist við að semja fræðsluerindi fyrir hóp aldraðra ..
Ruta | Homepage | 03.13.06 - 8:38 am | #

--------------------------------------------------------------------------------

Taland um Egyptaland kæri Ljensherra og sólhatt kæra Rut. Það hefur verið ákveðið að senda mig í verklegt í Tinna-fræðum og mun förin hefjast í Arabaheimum þar sem heimsóttir verða staðir úr "Veldisprota Ottókars konungs". Ég flýg til Kairó á sunnudaginn og verð þar í rúmar þrjár vikur... þetta er alveg rosalegt plan, þarna í þessum verklegu tímum í Tinna-fræðinni. Og spurning hvort maður megi sleppa því að vera með blæju ef maður er með barmamikinn sólhatt!!
Bryndís | Homepage | 03.13.06 - 11:51 am | #

--------------------------------------------------------------------------------


En nei, Egyptaland verður samt sem áður ekki með! Það verður ekki með uns ég hef í alvöru farið þangað, hana nú, alveg sama þótt að flugmiðinn sé tilbúinn og 4 dagar í brottför. Kort sannleikans lítur því svona út:



create your own visited country map

Frekar sorgleg svona kort verð ég að segja, alltof mikið eftir, alltof lítill tími, alltof stór heimur.


Bryndís – Portúgalsmeistari í löngum færslum.
posted by orri- bryndis on fimmtudagur, mars 16, 2006

|